Life is an ever-changing rhythm of ups and downs, joy and sorrow, abundance and scarcity. Yet, human nature often makes us forget gratitude when the music is sweet and remember the Divine only when the melody turns dissonant. Good times are not meant for complacency, but for connection with God, with gratitude, and with goodness.
Whenever everything in one’s life goes smoothly like the career is flourishing, relationships are blooming, finances are stable, many tend to take credit for their own success. It is in those moments that we often start believing we are the masters of our destiny. The ego becomes strong, and faith takes a back seat. God, spirituality, and gratitude slowly fade from our daily consciousness.
But when trouble arrives or when illness strikes, a relationship breaks, or uncertainty clouds our mind then suddenly, we turn to prayer. We start searching for God in every temple, shrine, or even a stone on the roadside. This change in behavior reveals a simple truth: most people remember God not out of love, but out of need.
This imbalance is the root cause of spiritual instability. True faith is not situational. It is constant. We must not seek the Divine only when we are broken, but also when we are whole. Gratitude in abundance anchors us so that when challenges come, our foundation of faith remains unshaken.
Referring to the timeless wisdom of Sant Kabir Ji, who said:
“Dukh mein sumiran sab kare, sukh mein kare na koi;
Jo sukh mein sumiran kare, to dukh kahe ko hoye.”
(“Everyone remembers God in sorrow, but no one does in happiness.
If one remembers God even in happiness, why would sorrow ever come?”)
This couplet beautifully echoes that remembrance in good times is the true mark of devotion. When we acknowledge the Divine during prosperity, we create a cycle of positive energy that shields us during adversity.
In essence, remembering God during peaceful times is not just an act of worship. It is an act of preparation. It strengthens our spiritual immunity, ensuring that even if storms arrive, they cannot uproot us.
It is easy to express gratitude when we are rescued from a crisis, but harder to remain humble when everything is perfect. Yet, that is precisely when gratitude matters most.
Some people often confuse gratitude with merely saying “thank you” to the Universe. Instead, it is living in constant awareness of our blessings. When we are thankful for what we have, we naturally act with kindness, patience, and generosity. Gratitude keeps arrogance away and keeps our spiritual energy flowing smoothly.
When we forget gratitude, we unknowingly invite imbalance. The more we focus on what we lack instead of what we have, the more restless and fearful we become even in good times. Gratitude, therefore, is not only a moral virtue but also a spiritual practice that sustains happiness.
Many people believe that good times are for enjoyment and rest, while bad times are for reflection and growth. But in truth, good times are the best opportunity to build spiritual strength. When life gives us comfort, that comfort is meant to be shared. When we have stability, it is the ideal time to serve others, uplift those in need, and accumulate good karma.
Doing good deeds in prosperous times not only spreads positivity around us but also creates spiritual protection. Every good action whether it’s helping someone in need, speaking kindly, donating to a cause, or simply radiating positivity becomes an investment in our spiritual future.
The energy we release during good times acts as a shield during difficult ones. Just as a farmer saves grain during the harvest for the dry season, a wise person uses good times to store spiritual energy through good deeds, gratitude, meditation, and service.
Can good times truly “never go”? External situations will always change. Fortune rises and falls, health fluctuates, and life evolves. But if we cultivate the habit of gratitude, remembrance, and goodness, our inner state remains steady.
When our inner peace is not dependent on external success, then the “good time” becomes a permanent experience because it lives within us. It is not the absence of problems that defines a good life. It is the presence of a peaceful and grateful heart. When we make faith and kindness our constant companions, time itself becomes our friend.
ਜੀਵਨ ਚੜ੍ਹਾਵ–ਉਤਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ–ਗ਼ਮ, ਸੰਪੰਨਤਾ ਅਤੇ ਘਾਟ ਦਾ ਸਦਾ ਬਦਲਦਾ ਸੁਰ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਉ ਅਕਸਰ ਐਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਗ ਬੇਸੁਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆਲੱਸ ਜਾਂ ਗ਼ਫ਼ਲਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੱਬ ਨਾਲ ਜੁੜਨ, ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਚਾਰੂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ — ਨੌਕਰੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਧਨ ਪ੍ਰਚੂਰ ਹੈ — ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਖੁਦ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਰੱਬ, ਆਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਸਾਡੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਮੰਦਰ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਵਿਵਹਾਰ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸੱਚਾਈ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਲੋੜ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹੀ ਅਸੰਤੁਲਨ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ — ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਟੁੱਟਣ ਵੇਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ ਵਿਰਾਜ ਕੈਡਨ ਅਕਸਰ ਸੰਤ ਕਬੀਰ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਬਾਣੀ ਦੋਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ:
“ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਕਰੇ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਕਰੇ ਨਾ ਕੋਇ,
ਜੋ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ, ਤੋ ਦੁਖ ਕਹੇ ਕੋ ਹੋਇ।”
(“ਹਰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖ ਕਿਉਂ ਆਵੇ?”)
ਇਹ ਦੋਹਾ ਇਹ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਭਗਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤਿਆਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਰੋਗ–ਰੋਧਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਏ, ਸਾਡੀ ਜੜ੍ਹ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਰਨੀ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਹੁਤਰੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਾਇਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਲੋਕ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ “ਧੰਨਵਾਦ” ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਕਈ ਵੱਧ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਹਰ ਪਲ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨੀਆਂ ਨੇਮਤਾਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਵਰਤਾਅ ਆਪ ਹੀ ਮਿੱਠਾ, ਸਿਹਨਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਓਨਾ ਹੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ — ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੈਤਿਕ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਮੌਜ–ਮਸਤ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਲਈ। ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਹਰ ਨੇਕੀ — ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲਣਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਫੈਲਾਉਣੀ ਹੋਵੇ — ਸਾਡੇ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨੇਕ ਕਰਮ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਫ਼ਸਲ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਊਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ “ਕਦੇ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ”? ਬਾਹਰੀ ਹਾਲਾਤ ਤਾਂ ਬਦਲਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ — ਕਿਸਮਤ ਚੜ੍ਹਦੀ–ਉਤਰਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਸਿਹਤ ਬਦਲੇਗੀ, ਜੀਵਨ ਵਿਕਸਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਦਤ ਬਣਾ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਹਰੀ ਸਫਲਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਦੋਂ “ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ” ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿਲ ਦੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਦਇਆ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਸਮਾਂ ਖੁਦ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
The Numero Saga - Where celestial wisdom meets earthly solutions. Trusted by thousands for accurate predictions and spiritual growth.
Follow Us
Winnipeg, Canada
Copyright © 2025 All Rights Reserved By THE NUMERO SAGA - CANADA
