REMEMBERING THE SUPREME

Guidance by World-Renowned Spiritual and Energy Coach Viraj Kaddon

In the spiritual journey, one of the most profound truths often spoken by saints and mystics is: “Ram ke bina koi Ram ka naam nahi le sakta.” This means no one can take God’s name without God allowing it. At first, this statement seems simple. But when understood deeply, it reveals an extraordinary reality about how the Divine operates in our lives.

The Divine Permission Behind Every Remembrance

We often believe that we remember God because we choose to, or because our mind desires it. But the wisdom of the ages tells us something far more powerful. The very thought of God is a result of God’s grace.

Think about it, out of billions of people absorbed in daily survival, why does the idea of spirituality arise in only some? Why do certain individuals feel an inner longing to connect with the Divine, while others remain indifferent?

It is because the Supreme places that spark of remembrance in the hearts of those He chooses. Every mantra you chant, every prayer that arises in your mind, every moment of surrender. All of it occurs only when the Supreme allows His name to take birth on your tongue. This is not a limitation. It is the highest form of blessing. Because once God chooses a soul and pulls it toward Him, that person’s life begins transforming from the inside out.

Why Negative Energies Rise When You Remember God

Many seekers notice an unsettling pattern. The moment they begin chanting God’s name or trying to walk a spiritual path, obstacles suddenly appear. Unexpected problems arise. Old emotional wounds surface. Life begins to feel turbulent.

This is not a coincidence. In spiritual science, the remembrance of God increases your internal vibration, and as your frequency rises, all the lower energies like fear, ego, unresolved karma, start resisting. These negative forces do not want you to progress.

It is similar to cleaning a room. When you begin dusting, all the dirt starts flying around. It becomes messy before it becomes clean. Your karmic debts, too, become unsettled when the soul moves toward the Divine. They try to pull you back into familiar patterns, because your spiritual awakening threatens their existence.

But this process should never frighten a seeker. It is a sign that the Divine is working through you, clearing old energies, preparing you for a higher state of consciousness.

Nothing Happens Without the Supreme Will

The universe is not random. Every breath, every meeting, every turning point in life is aligned with a cosmic orchestration that lies far beyond the human mind’s understanding. And this includes the very moment you remember God.

If the Supreme does not wish to be found, no scripture, temple, or ritual can bring you closer. But if He chooses to reveal Himself, then even the most ordinary moment. A stray thought, a simple word, a quiet evening, can become a doorway to divine connection.

God Is Not Limited to Scriptures or Temples

People often say, “Read the scriptures to find God,” or “Go to the temple and you will experience Him.” And while these paths hold immense spiritual value, they are not the only ways to connect with the Divine.

If the Supreme intends to connect with you, you can find Him in a stone, in a breath of wind, in a random thought, or even in a moment of silence.

God is not confined to a place. He is a presence. Scriptures and temples are tools. They are designed to help your mind focus and your heart open. But they are not the only door. A person could read an entire holy book but feel no transformation. Another person may simply whisper “Waheguru” once, with a pure heart, and experience spiritual awakening. Such is the mystery and mercy of the Supreme.

Why Starting With “Waheguru” Is Enough

In today’s world, people are burdened with responsibilities, pressure, and the constant rush of life. Many feel they do not have the time, discipline, or spiritual maturity required to recite long scriptures like Sri Guru Granth Sahib daily. This does not mean the spiritual path is closed.

Instead, start with something simple yet incredibly powerful, like the sacred vibration of “Waheguru. This word is as small as powerful. Even a single repetition begins shifting your frequency. It balances your internal energy system.

Transformation does not come from how long your prayer is. It comes from the sincerity of your heart. Beginning with “Waheguru” is like planting a seed. With time, that seed grows into discipline, devotion, and deeper spiritual practice. Even if you cannot read long scriptures today, the Divine does not judge. He listens only to your intention. And the one who begins with “Waheguru” receives the blessing and guidance needed for the next steps of the journey.

Final Thoughts

Remembering the Supreme is not an act of the mind. It is an invitation from God Himself. If you feel drawn to the Divine, it is because He has already turned toward you. Start with the name. Start with the vibration. Start with “Waheguru.” The rest will unfold exactly as the Supreme wills.

ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ (ਸੁਧਾਰੀ ਗਈ ਪੰਜਾਬੀ)

ਵਿਸ਼ਵ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਕੋਚ ਵੀਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ

ਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਸੱਚ ਹੈ: “ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।” ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੋਈ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਧਾਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਪਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹਰ ਇਕ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ

ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਵੀ ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦਾ ਚਾਉ ਕਿਉਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਕਿਉਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਦਾਸੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ?

ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਆਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਸਮਰਪਣ ਦਾ ਪਲ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਦ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨ ‘ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਓਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਬਦਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾਵਾਂ ਕਿਉਂ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿਮਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਚਾਨਕ ਵਧਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਣਉਮੀਦ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਜਖ਼ਮ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਬੇਚੈਨ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਸੰਯੋਗ ਨਹੀਂ।

ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਫ੍ਰਿਕਵੈਂਸੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨੀਵੀਂ ਊਰਜਾਵਾਂ — ਡਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ — ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤਾਕਤਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੰਦੀਆਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।

ਇਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੋ — ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਫਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਧੂੜ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਡਦੀ ਹੈ। ਸਫਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੰਦਗੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਰੂਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪੁਰਾਣੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਿਨਾ ਤਰਤੀਬ ਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਹਰ ਸਾਹ, ਹਰ ਮਿਲਾਪ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਰ ਮੋੜ ਇੱਕ ਕੌਸਮਿਕ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਪਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਮਿਲਣਾ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ, ਕੋਈ ਮੰਦਰ, ਕੋਈ ਰਸਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਧਾਰਨ ਪਲ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ

ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲੇਗਾ,” ਜਾਂ “ਮੰਦਰ ਜਾਓ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਰਾਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹਵਾ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ — ਉਹ ਇੱਕ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਨੁਭਵ ਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ “ਵਾਹਿਗੁਰੂ” ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਜਾਗ ਪਏ — ਇਹ ਹੈ ਸਰਵੋਚ ਦੀ ਕਰਾਮਾਤ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ।

“ਵਾਹਿਗੁਰੂ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਅੱਜ ਦੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ, ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਜਾਂ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਤਿਆਰੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਰਾਹ ਬੰਦ ਹੈ।

ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ — “ਵਾਹਿਗੁਰੂ।” ਇਹ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਊਰਜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਚਾਰਣ ਵੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਬਦਲਾਅ ਲੰਬੇ ਪਾਠਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ — ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਵਾਹਿਗੁਰੂ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਬੀਜ ਭਗਤੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਲੰਬੇ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਤੋਲਦਾ — ਉਹ ਕੇਵਲ ਨੀਅਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।

ਅੰਤਿਮ ਵਿਚਾਰ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਮਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਬੁਲਾਹਟ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੱਬ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੱਧ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਨਾਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। “ਵਾਹਿਗੁਰੂ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।